Ik sta even stil bij een observatie die ik deed in mijn wekelijkse terugblik op mijn uitgevoerde activiteiten. Dit had indirect te maken met het lezen van een oude kolom van Frank Kalshoven uit 2016 in de Volkskrant over de voorzorg- of nazorgeconomie. Hij geeft in deze kolom een visie dat we in Nederland een nazorgeconomie aan het bouwen zijn en te weinig naar de preventiekant kijken. Voor mezelf is het helder dat ik het liefst energie wil steken in het voorkomen in plaats van herstellen. Bij mij heeft de omvang van voorzorgsmaatregelen die ik neem een directe relatie het vertrouwen dat ik heb in de werkende oplossing. Daarnaast verhoogt het af en toe herstellen wel het lerende vermogen van de gewenste oplossing. Het dilemma van te veel voorzorg dat kan leiden tot ineffectieve processen ten opzichte van te weinig regelen en daardoor risico op hogere nazorgkosten is van alle tijden.<\/p>\n\n\n\n
Ik merk wel dat door de snelheid en complexiteit van de veranderingen waarin ik ben terechtgekomen de \u201coorzaak gevolg\u201d vraag soms moeilijk is te beantwoorden. Als ik op deze week terugkijk herken ik het slachtoffergedrag (ik heb het niet veroorzaakt en waarom moet ik het dan oplossen), herken ik effectieve oplossingen (zonder de oorzaak aan te pakken) en gelukkig herken ik ook initiatieven waarbij we ons afvragen of we een bepaald probleem wel moeten willen oplossen. Het dan via een dialoog komen tot een gezamenlijke analyse en plan waarin het dilemma van voorzorg\/nazorg worden gewogen is wat ik ons allen wat vaker toewens. Het overtuigen dat een net (niet) voldoende oplossing aan de voorkant soms effectiever kan zijn om te komen tot een duurzame oplossing zie ik dan ook wel als een blijvende opdracht. Zeker in onze samenleving waar een vorm van risico nemen en daarvoor verantwoordelijkheid durven nemen niet vanzelfsprekend meer is.<\/p>\n\n\n\n
Ik ga de komende tijd me weer bewuster afvragen of bij besluitvorming een juiste inschatting wordt gemaakt over de toekomstige effecten daarvan voor ons zelf maar ook zeker voor anderen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik sta even stil bij een observatie die ik deed in mijn wekelijkse terugblik op mijn uitgevoerde activiteiten. Dit had indirect te maken met het lezen van een oude kolom van Frank Kalshoven uit 2016 in de Volkskrant over de voorzorg- of nazorgeconomie. Hij geeft in deze kolom een visie dat we in Nederland een […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[53],"class_list":["post-1065","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized","tag-leren"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ikstaevenstilbij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1065","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ikstaevenstilbij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ikstaevenstilbij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ikstaevenstilbij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ikstaevenstilbij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1065"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/ikstaevenstilbij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1065\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1066,"href":"https:\/\/ikstaevenstilbij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1065\/revisions\/1066"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ikstaevenstilbij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1065"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ikstaevenstilbij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1065"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ikstaevenstilbij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1065"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}