Ik sta even stil bij wat ik zag en hoorde tijdens de voorstelling OAK van Nynke Laverman, samen met Sytze Pruiksma, die de muziek verzorgde. Taal en muziek bewogen van Engels naar Fries en weer terug, van passie en ritme naar geluiden uit de natuur, wat een mistig en fee\u00ebriek gevoel opriep. Aan het begin vertelde ze The Story of the Straight Line: een stip wordt een lijn die maar door wil, recht op een doel af.<\/p>\n\n\n\n
Die lijn die altijd maar vooruit wil, herken ik en zie ik veel om mij heen. We gaan vooruit, willen doelen halen en geven het ego al snel de ruimte. In haar muziek stelde Nynke denk ik, net als David Brooks in The Second Mountain, de vraag wat nodig is voor echte vreugde en verbinding. Als de lijn een beetje buigt, komt hij zichzelf tegen en wordt een cirkel. Brooks beschrijft dat echte vreugde niet zit in succes, maar in toewijding aan iets dat groter is dan jezelf, en dat juist relaties en zorg voor anderen zorgen voor dieper en blijvend geluk.<\/p>\n\n\n\n
De metafoor van de stip-lijn-cirkel neem ik zeker mee als leidraad in mijn denken en doen.<\/p>\n\n\n\n
Neem vooral even de tijd om dit filmpje te bekijken.<\/p>\n\n\n\n