Ik sta even stil bij het overlijden van Jules Deelder. In een prachtig in memoriam in de Volkskrant staat dat met zijn overlijden een stijl icoon in Nederland verdwijnt. Hij past niet in een hokje maar heeft een eigen hokje. Ik heb hem een aantal keren als Jazz muzikant of als D.J. mogen aanschouwen en steeds zie je iemand geheel in zijn eigen wereld. Het is je eigen keuze om er wel of niet naar te luisteren. Hij paste zich in ieder geval niet aan zijn omgeving aan.
Al heel lang omarm ik de tekst die op de zijpui van een pand geschilderd stond vlak bij Rotterdam Centraal station.
Rotterdam is niet te filmen
De beelden wisselen te snel
Rotterdam heeft geen verleden en geen enkele trapgevèl
Rotterdam is niet romantisch heeft geen tijd voor flauwekul
is niet vatbaar voor suggesties luistert niet naar slap gelul
‘t Is niet camera-gevoelig lijkt niet mooier dan het is
Het ligt vierkant hoog en hoekig gekanteld in het tegenlicht
Rotterdam is geen illusie door de camera gewekt
Rotterdam is niet te filmen Rotterdam is vééls te ècht
In begreep dat NS Baas Roger van Boxtel zelf heeft geregeld dat in de hal van het Centraal station elke drie minuten een van zijn gedichten wordt geprojecteerd. Dit laat zien hoe je als onderneming je met een stad kunt verbinden.
Een kleine moeite maar ik weet zeker dat veel gehaaste reizigers even een moment hebben vertraagd en met een glimlach of een traan het gedicht hebben gelezen. We zullen Jules missen maar gelukkig hebben we zijn gedichten nog.