Ik sta even stil bij een opinie in het Financieel Dagblad van 4 mei 2019. Daarin wordt aan de hand van een boek van Joe Zammit-Lucia ingegaan op het thema over wat ons nog kan binden nu religie, etniciteit, geografie en gedeelde culturele normen steeds zwakker worden. Een thema dat bij mij ook steeds terugkomt. De ontwikkeling van steeds verdere mondialisering (geld, politiek, sociaal media) is er en zal niet verdwijnen. Joe geeft aan dat er harmonie gevonden moet worden in het gemeenschappelijke verhaal wat mensen bindt en de aanwezige gevolgen van de globalisering.
In dit kader geeft hij aan om na te denken of de nationalistische terugslag en het daarbij zichtbare populisme hier een gat opvult of dat er anderen onderliggende oorzaken zijn. Het gemeenschappelijk verhaal gaat over wie we zijn, wat is onze culturele geschiedenis en bij wie willen we horen. Zo’n gemeenschap kan klein zijn in de vorm van een familie, vrienden, vereniging, buurt of stad maar ook over de landsgrenzen heengaan. Ik ga me de komende tijd eens buigen over welk gemeenschappelijk verhaal mij bindt.