Ik sta even stil bij de “voor-of-tegensamenleving” welke op 8 juni 2019 in een opinieartikel van Kim Putters in het Financieel Dagblad wordt beschreven. De herkenning van de publieke opinie om ergens vóór of tegen te zijn is groot bij mij. Hij noemt een aantal voorbeelden waarbij het prima is om niet vóór en niet tegen te zijn. Bijvoorbeeld de Europese Unie, het klimaatakkoord en het welkom heten van vluchtelingen.
Het afdwingen van een vóór of tegen polariseert zeker in een land als Nederland waarin het wikken en wegen is uitgevonden in de polder. Ik constateert doordat we als klein land altijd mee hebben bewogen ook in staat zijn een samenleving te hebben waarbij haast iedereen zich welkom kan voelen. En daardoor ook maximaal gebruik gemaakt kan worden van ieders eigen talenten.
Samen analyseren en dan een plan maken zorgt er al voor dat er eigenlijk al geen expliciete stem of mening nodig is. Ik ga de komende tijd toch maar eens goed opletten of ik niet te veel collega’s vraag nadrukkelijk ergens voor of tegen te zijn.