Ik sta even stil bij het werkwoord vertragen. Het “actief” vertragen doe ik wanneer er zaken op me afkomen, die ik nog niet overzie en waar ik dan ook nog geen besluit over wil nemen.
In de huidige tijd merk ik dat enerzijds de roep om te vertragen groter wordt en anderzijds wordt er opgeroepen tot snellere besluitvorming. Maar dat snel keuzes maken niet altijd de snelste oplossing oplevert heb ik inmiddels wel geleerd. Ook weet ik uit onderzoeken dat de belangrijkste keuzes in ons leven in een fractie van een seconde op gevoel worden genomen en daarna worden voorzien van rationele onderbouwingen.
Voordat ik tegenwoordig zaken in gang zet, probeer ik te achterhalen of deze passen bij de snelheid van mijn omgeving of bij de hartslag van onze organisatie. Door de hectiek waarin velen om mij heen proberen te overleven en zich terugtrekken in een hun beperkt beïnvloedbare wereld maakt dat ik vaker “actief” vertraag dan versnel. Ik heb daarbij wel geleerd dat ik goed uitleg moet geven wanneer ik vertraag.
Daarom is het soms hard werken om “actief” te vertragen.
Groet
Joost