Ik sta even stil bij het feit dat ik al even in verwarring ben. Er gebeuren dingen om mij heen die ik in aard niet goed begrijp maar waar ik wel van moet besluiten wat ik met de gevolgen aan moet.
Er lijkt ineens een einde aan de pandemie terwijl de besmettingscijfers torenhoog zijn. Het lijkt alsof we zo’n einde zomaar kunnen besluiten. Er is een oorlog bezig die ik niet begrijp en dus ook niet kan bevatten wanneer deze stopt.
Een groot deel van de wereld is op de vlucht van A naar B op zoek naar een veiliger thuis. De inflatie giert door de wereld en vanuit macro economisch perspectief weten we wat we moeten doen maar doen we het (nog) niet. Een deel van de mensen haakt af, is tegen of komt in het verzet.
De geschiedenis leert ons vaak achteraf dat dit soort gebeurtenissen de markering zijn voor een nieuw tijdperk. Ik heb er nog geen vertrouwen in dat dit nieuwe tijdperk een verbetering wordt.
Ik heb het zelf best voor elkaar en weet nog niet of ik nu uit deze verwarring wil en moet komen. Ik houd nog netjes afstand, werk hybride en doneer aan acties en doe mee als me iets gevraagd wordt. Ik vertrouw op mezelf dat ik de komende tijd weer iets kan beetpakken en weer een relevante bijdrage kan leveren aan een oproep die voorbijkomt. Tot die tijd is het stil staan bij de wereld om me heen en me afvragen wat het met mij doet.
Met een hartelijke groet,
Joost