Ik sta even stil bij een boekenanalyse in het financieel dagblad van 15 juni 2019. Vooraanstaande kapitalisten beschrijven ieder vanuit eigen achtergrond dat het traditionele economisch model vastloopt in een spiraal van toenemende inkomensongelijkheid, welvaart en kansen.
De daaruit volgende sociale en politieke tegenstellingen zijn onwenselijk en destructief. Ook worden er vraagtekens gezet of juist dit model van vraag en aanbod zichzelf nog tijdig weet te vernieuwen.
Uit de analyse komen drie opvallende zaken naar voren die ik interessant vind om nog eens over na te denken:
- De door de globalisering ingezette vernieuwingsprocessen gaan zo snel dat overheden werknemers blijvend moet ondersteunen om deze technische veranderingen bij te houden (leven lang leren maximaal faciliteren)
- Ondernemingen moeten naast het belang van aandeelhouders ook het belang van werknemers in productieproces en het publieke belang centraal stellen (inclusief kapitalisme).
- Er moeten een verschuiving komen in het accent van waardevermeerdering naar het produceren van waarde (loslaten van markt, groei van bbp etc.) en zo te streven van langdurige duurzame groei.
Het lijken open deuren maar de samenhang en het feit dat dit wordt geconcludeerd in voorstaande boeken van echte kapitalisten geeft mij weer hoop.