Ik sta even stil bij de opinieblog in de Volkskrant van 24 juli waarin Hans Siebers (Universiteit Tilburg) aangeeft dat alleen door vergaande professionalisering het politiekorps kan worden verlost van in- en externe discriminatie. Hans doet als sinds 2003 onderzoek binnen de politie en constateert dat (positieve) aandacht voor discriminatie niet werkt.
Hij geeft drie voorbeelden aan waarbij disfunctionele aandacht bij selectie, opleiding en aansturing etc. voor persoonlijkheids- en achtergrondskenmerken het vijandbeeld en in extreme situaties zelfs beschuldigingen van racisme voedt. Tussen de regels door lees ik eigenlijk dat iedere vorm van “verplichte” aandacht voor dit thema afleidt van de inhoudelijke vakbekwaamheid dat je wilt nastreven.
Net als in andere beroepsgroepen is dus de aandacht voor de professionele ontwikkeling vanuit de werkvloer in alle lagen van de organisatie noodzakelijk om zich volledig te richten op de feitelijk doelstelling (in dit geval politietaken). Recente voorbeelden van bijvoorbeeld de brandweer, zorg etc. kunnen feitelijk op dezelfde manier worden geanalyseerd. In een samenleving die complexer wordt moeten we de professionals aanspreken op hun vaardigheden.
Dit vraagt volgens mij leiderschap om te verbinden op de kerntaak, medewerkers serieus te nemen en te ondersteunen en vooral te faciliteren in zo min mogelijk afleidende systeemcondities. En ik voeg daarbij toe dat als de professional dan eens een keer de verkeerde afweging maakt, hoe erg ook de consequenties daar van kunnen zijn, we vooral kijken hoe de professional en zijn nabije collega’s/leidinggevenden van deze verkeerde afweging leren.