Ik sta even stil bij mijn herinneringen aan stoffelijke zaken. Ik ben al een tijd bezig om in ons huis zaken op te ruimen waar we eigenlijk niets meer iets mee doen of gaan doen. Veel van deze zaken krijgen gelukkig een nieuw huis. De lege plekken in huis vul ik niet op. Ik noem het gewoon opruimen maar in hype van internet en boeken is het een vorm van minimalisme.
Daarnaast valt het me op dat als ik zo thuis om me heen kijk dat er een aantal zaken overblijven die me dierbaar zijn. Niet dat ik ze nog heel actief zal gaan gebruiken maar wel omdat er herinneringen bij zitten aan moment van ontvangst of de bedoeling waarom ik ze heb gekregen. Als ik bijvoorbeeld naar mijn boekenkast kijk blijkt dat mijn aandacht nu groter is voor één boek dan de oorspronkelijke hele rij waarin het boek stond.
Als ik kijk naar mijn huidige, wat lege, boekenkast staan daar bijvoorbeeld:
- de oude schaakbijbel van Max Euwe uit 1939. Deze heb ik van mijn oudste broer te leen gekregen. Hij heeft mij, zo’n veertig jaar geleden, de liefde voor het schaakspel bijgebracht.
- de driedelige Dikke van Dale. Een geschenk dat we lang geleden van mijn vader hebben gekregen. Het is voor mij een herinnering aan het feit dat hij ons altijd weer ondersteunde in het verkrijgen van nieuwe kennis.
- het kinderboek Ziezo van Annie M.G. Schmidt uit 2003 vol met kinderversje. In het boek zit een geel plakbriefje van de gever dat refereert naar een intens moment uit 2002.
Om te voorkomen dat ik in de vaart van het opruimen dingen wegdoe waar ik later spijt van krijg gooi ik nu weg in twee fases. Eerst apart zetten en daarna na enkele weken nog een keer doorlopen en dan echt weggooien. Het geeft mij rust en energie om de eerste selectie wat ruwer te maken.
Wat ik hier ook weer van leer is dat ik langer negatieve dingen onthoud dan alle mooie momenten en herinneringen. Gelukkig kan ik als ik nu naar deze kast van herinneringen kijk weer snel allerlei mooie momenten terughalen zonder dat dit veel inspanning vraagt.