Ik sta even stil bij de herfst die in aantocht is. Het wordt sneller donker, ik voel en ruik het in de lucht. Om te leven met de veranderingen van de natuur vraagt het een bewust zijn dat er veranderingen op stapel staan. De uitbundige zomer waarin het samen dingen doen, buiten leven ligt achter ons en gaat over naar het verlangen van de herfst om alleen zijn met een goed boek en samen heerlijke wandelingen te maken.
Met de aandacht voor de natuurlijke cyclus begrijp ik beter wat ik zelf maar ook zeker anderen om me heen ervaren. Als ik nu dingen ga doen die onnatuurlijk zijn zal dat extra energie vragen en meer weerstand opleveren.
Ik heb veel gelezen over de metaforen van herfstbeelden in relatie tot eigen gedrag. Hier onder heb ik er een paar opgeschreven:
- De energie gaat terug naar binnenste. Alles overdenken en verteren als voorwaarden voor de groei van een nieuwe plant of plan.
- De vallende bladeren en storm. Wat geeft geen voeding meer en moet je loslaten aan spullen, mensen, werk of projecten.
- De mooie kleuren en de oogsttijd. Wat kun je allemaal vieren wat in de lente en zomer gelukt is. Eet nu de zaden en noten om nieuwe energie te krijgen en je klaar te maken voor de winter.
Ik herken bij mezelf als ik goed observeer al bijvoorbeeld dat de radio in de auto over gaat op klassiek of dat hij zelfs helemaal uit gaat. Dat ik weerstand ervaar bij allerlei nieuwe plannen zonder de goede analyse te doen waar we vandaag komen.
De mooiste moment van het jaar komen voor mijzelf eraan. Ik kijk al uit naar het wandelen, het verwonderen, en het reflecteren en zien hoe alles zich weer terugtrekt om later weer sterker en mooier tevoorschijn te komen.