Ik sta even stil bij gesprekken en artikelen die over het begrip “tijd” gaan. Zo las ik in 360 magazine een verhaal over bewoners van Sommarøy (Noorwegen) over het leven zonder tijd. Had ik meerdere gesprekken rondom agendabeheer waarbij mijn gesprekspartners bezig waren met bespaarde tijd weer op te vullen. Daarnaast zat de blog over: “Te laat, te vroeg en op tijd”. adjustintime.nl/te-laat-te-vroeg-en-op-tijd/nog steeds in mijn hoofd.
Voor mij zijn deze observaties van belang omdat ik me steeds meer realiseer dat we in een wereld leven waarin je altijd “aan” staat tenzij je jezelf bewust “uit” zet. Enerzijds komt door de technologische ontwikkeling en de (verslavende) sociale media en anderzijds omdat we zeker in ons land “groei” belangrijk vinden en dat we vinden dat dit alleen nog bereikt kan worden door nog meer “aan” te staan. Dit staat los van de vraag waarom we groei willen en hoe we dat dan omschrijven. Doen we dat in cijfers, euro’s of andere indicatoren of maken we de stap naar andere vormen van innerlijke of spirituele groei.
Om de stap te maken naar onbewust “uit” staan kwam ik dus in een dilemma dat me dit alleen lukte door dit te “plannen”. In het begin voelt dit niet goed. Door het te koppelen aan een soort (ochtend en avond) ritueel wordt het voor mij steeds vanzelfsprekender. Daarnaast merk ik eigenlijk, wat ik natuurlijk ook logisch is, dat ik door “uit” te staan mijn gedachte de ruimte geeft om zaken op te ruimen, te sorteren en steeds weer terug te kunnen gaan naar dat wat voor mij echt belangrijk is. Het feit dat je hiermee in de periode dat je “aan” steeds effectiever wordt wist ik natuurlijk wel. Maar als je het zelf ervaart is het toch wel een bijzondere ervaring.