Ik sta even stil bij het (vervolg) verhaal van schrijver en correspondent Fokke Obbema. Hij heeft na een “bijna doodervaring” het afgelopen jaar wekelijks mensen geïnterviewd voor de Volkskrant over hun levensverhaal. Nu beschrijft hij in een opiniestuk wat het is om ook zelf op zoek te gaan naar zijn eigen verhaal.
Hij overtuigde zichzelf om aan deze klus te beginnen door positieve uitspraken van grote schrijvers zoals Alexander Conrád, Oek de Jong en Adriaan van Dis.
Hij stelde daarbij vast dat het kennen van je levensverhaal:
- houvast biedt nu de ankers van religie en ideologie op de achtergrond raken.
- helpt bij het zicht krijgen op je bestaan, maar daarmee kan het ook gelijk ballast worden als dit je afremt in je ontwikkeling.
- je de mogelijkheid geeft om na te denken over wat je beschrijft en wat je weglaat zodat je levenservaring kan omzetten in levenswijsheden.
Bij het schrijven van zijn verhaal kwam hij er achter dat:
- de eerste blauwdruk, de lange lijnen van je leven, snel tot stand komt en je snel verbanden kunt leggen.
- je daarna als een scheidsrechter wel veel gelaagdheid en nuances kan aanbrengen op dat verhaal waardoor er mogelijk ook minder prettige en onverklaarbare verbanden zichtbaar worden.
- je verhaal waarschijnlijk elke keer als je het (her)schrijft verandert omdat je steeds vanuit een ander perspectief naar jezelf kijkt.
- het zeker de moeite waard is om uit je levensverhaal een lijfspreuk te destilleren.
Dit opiniestuk is lang in mijn gedachten gebleven omdat ik zelf al een tijd bezig ben met mijn eigen levensverhaal op te schrijven. Op dit moment van mijn eigen zoektocht zou mijn lijfspreuk “Door zelf goed in balans te zijn, kan ik anderen beter helpen” zeker passend zijn. Ik ben benieuwd of deze gaande mijn eigen zoektocht nog gaat veranderen.