Ik sta even stil bij het afgelopen jaar. Als ik de kerstedities lees was 2022 de koploper in het gebruik van het woord crisis. In een aantal opinie stukken wordt crisis beschreven als een (plotselinge) heftige gebeurtenis, die feitelijk direct om actie vraagt. Bovendien worden problemen die niet tijdig of niet goed zijn opgepakt crisis genoemd. Zodat het mogelijk wordt om alsnog met vaak zwaardere middelen in te grijpen.
Mijn voornemens rondom “de crisis” in 2023
1. Ik neem me voor om in 2023 bij iedere nieuwe crisis goed op te letten of er sprake is van een plotselinge heftige gebeurtenis. Dan is er sprake van een crisis. In alle andere gevallen word ik alerter en stel ik me de vragen:
- Welk niet werkend beleid heeft er aan de grondslag gelegen aan deze nieuwe crisis?
- Wie heeft er belang bij deze crisis (slachtoffers of beleidsmakers).
- Wie wordt de expert die we om advies vragen?
2. Ik neem me voor om zelf het woord crisis niet meer fout te gebruiken en te spreken over complexe situaties. In deze gevallen is er niet één oplossing mogelijk maar zullen we al lerend (en fouten makend) met geduld op zoek moeten naar het ontrafelen van de problemen. Een mooie richtlijn daarbij is dat oplossen vaak even lang duurt als de periode waarin het probleem is ontstaan.
3. Ik neem me voor om zeer kritisch te zijn op nieuwe rapporten, onderzoeken, commissies, en adviesbureaus, die zonder inbreng van echte ervaringsdeskundigheid adviseren. Immers de analyse is meestal allang helder alleen de oplossing vraagt veelal bestuurlijk moed, uithoudingsvermogen en inhoudelijke kennis. En die vindt je niet vaak in deze rapporten.
Dus laat ik 2023 uitroepen tot het jaar waarin er geen nep-crisis en hopelijk ook geen echte crisis op ons af komt. Laten we met kleine, duurzame stappen de complexe problemen in onze omgeving gaan oplossen in dit nieuwe jaar. Ik ben er in ieder geval klaar voor.
Een goed 2023 toegewenst!