Ik sta even stil bij twee inspiratiebronnen die zich deze week tegelijk opnieuw aandienden. Beide delen het gemeenschappelijke thema “The Crazy Ones”. Ik vertaal dit liever naar “dol vreemde” in plaats van de gebruikelijke vertaling naar gekken, idioten of krankzinnigen.
Zo keek ik opnieuw naar de film The Imitation Game over de “crazy” Alan Turing, die erin slaagde de Enigmacode van de Duitsers te kraken tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze film bevat ook verschillende zeer actuele maatschappelijke thema’s zoals macht en diversiteit. Daarnaast luisterde ik opnieuw naar de toespraak van Steve Jobs met de titel “Here’s to the Crazy Ones”, waarin hij aangeeft dat hij als softwareontwikkelaar de “genieën” wil helpen hun talenten verder te ontwikkelen. Hij benadrukt dat juist de dol vreemde mensen gewaardeerd moeten worden.
De rode draad is de uitspraak: “Juist de mensen van wie we niets verwachten, doen dingen die niemand verwacht”, en deze mensen blijken cruciaal te zijn voor globale ontwikkelingen. Andere voorbeelden van zulke mensen zijn Einstein, Da Vinci of Mandela.
Deze toevalligheid maakt me opnieuw bewust van het feit dat we juist de “crazy ones” in onze omgeving, organisaties en netwerken de ruimte moeten geven om te doen waar ze goed in zijn. En dat we, in deze tussentijd, hun creativiteit zo hard nodig hebben. Ik moet hen faciliteren en geloven dat zij daadwerkelijk een verandering teweeg kunnen brengen. Het is een aanmoediging om minder energie te steken in het proberen om iedereen langs dezelfde lat te leggen!
“Juist de mensen van wie we niets verwachten, doen dingen die niemand verwacht”
Steve Jobs