Ik sta even stil bij een verwondering die ineens in mij opkwam. Je kent het wel, zo’n moment waarop je denkt: nu vallen er wat kwartjes.
Onze twee pleegdochters wonen nu allebei begeleid zelfstandig. Ze sturen berichtjes of videobellen op allerlei momenten van de dag. Eerst dacht ik: ze hebben veel vragen. Er zijn nieuwe situaties, hoe zit dit of dat? Maar eigenlijk gaat het steeds vaker over de vraag: “Ben je er nog?” Zeker als het spannend wordt. Zo kreeg ik laatst om 1:30 ’s nachts een appje: ze kon niet slapen, had staan afwassen, en vroeg zich ineens af of we vier messen hadden gekocht.
In mijn werk als interim-bestuurder zie ik het ook. Hoe snel kun en wil je er zijn voor je medewerkers? Ga je relaties aan op dit niveau van verbinden, of houd je steeds in gedachten dat je tijdelijk bent? Ik merk dat ik dat niet rationeel kan bedenken. Het gebeurt, of het gebeurt niet.
Ik weet dat ik snel verbind. Je ziet wat ik denk en ik zeg wat ik doe. Dat maakt de afstand tussen mij en de ander vaak snel kort en vertrouwd. Daar staat tegenover dat de positie van een bestuurder als machtig wordt gezien. Ik moet me er steeds van bewust blijven welke afstand dat kan creëren. Voor veel collega’s is het toch een drempel om daar overheen te stappen en dat is ook oké. Terwijl ik hoop dat ze ook gewoon zien dat ik maar een eenvoudig mens ben, met mijn eigen gebreken.
Ik ga zelf weer eens in kaart brengen met wie ik zo’n band heb. Wie ik zomaar bel voor verbinding, voor het even aarden. En voor wie ik zelf zo iemand mag zijn. Mooi om te beseffen hoe dierbaar deze mensen zijn.
Wens je een fijne dag en misschien één mooi contact moment.
Groet Joost