Ik sta even stil bij mijn ochtendritueel. Ik heb het mediteren weer opgepakt. Aandacht voor mijn ademhaling en steeds terug naar mijn beeld van rust: een groot blauw bergmeer. Aan de oppervlakte kan het stormen, maar vlak daaronder is het stil en helder. Daar wil ik zijn.
Ik leef in het hier en nu. Werk, privé en tijd voor mezelf plan ik tijdig in en stem ik op elkaar af. Daardoor kan ik de juiste prioriteiten stellen, het goede gesprek voeren en voorspelbaar zijn. Dat geeft rust in mijn hoofd en een goede nachtrust. Ondertussen kijk ik om me heen: naar mooie mensen in de metro, naar wandelfilms en naar de natuur die nu op haar mooist is.
Toch blijft de onrust. Ik zie hoe mensen leiders volgen zonder te twijfelen, ook als het de verkeerde kant op gaat. Waarom blijven volgers volgen? Waarom blijft de combinatie van macht en geloof zo gevaarlijk? En waarom laat ik dit gebeuren? Het voelt alsof deze vragen, net als bij het bergmeer, onder de oppervlakte blijven liggen, altijd aanwezig, ook als het boven even rustig lijkt.
Ik ga zelf soms bewust afleiding zoeken, om niet te veel bij deze vragen stil te staan. Maar ik weet dat ik niet altijd stil kan blijven. Waar het kan, zet ik stappen om de wereld een beetje beter te maken.
Heb een mooi dag!
