Ik sta even stil bij het idee dat mensen in de kern goed zijn. Ik keek laatst naar: “The Ballad of Songbirds and Snakes” (2023), een film over hoe omstandigheden mensen kunnen vormen. Het verhaal laat zien hoe macht, angst en overleven iemand richting het kwaad kunnen duwen. Niet omdat ze slecht zijn, maar omdat de wereld hard is.
In de film zie je hoe dun de grens is tussen goed en kwaad. Eén verkeerde keuze, een moment van zwakte, en alles kantelt. Toch blijft er altijd een innerlijke stem die het verschil weet tussen licht en donker. Soms is die stem zacht, maar helemaal weg is die nooit. Trouw blijven aan je waarden vraagt moed.
Hannah Arendt noemde dit de “banaliteit van het kwaad”. Ze liet zien hoe gewone mensen verkeerde dingen doen. Niet omdat ze slecht zijn, maar omdat ze niet nadenken, meelopen of stilzwijgend volgen. Kwaad ontstaat vaak in kleine stappen.
Ik ga zelf proberen het goede te blijven doen, ook als het lastig is. Niet altijd lukt dat, maar ik blijf mijn best doen.
Nb: Deze trilogie volgt per deel, maar ook over de delen heen de fases van de reis van de held (zie Link). Zo markeert het onderstaande lied een overgang in dit deel, gezongen onder dezelfde boom en op dezelfde plek waar de trilogie uiteindelijk zal eindigen.